Niedawno mój syn doprowadził mnie do pasji. Płakał i płakał, zawodził po prostu bez przerwy. Nie pomagało mleko mamy, branie na ręce, pozytywka, ulubiona grzechotka a nawet zegarek i zakazany telefon… Byłam wściekła, nawet na niego nakrzyczałam, ale on – biedak i tak nic z tego nie rozumiał i płakał tak samo a może jeszcze głośniej..

Potem czułam się z tym strasznie głupio, bo przecież doskonale wiem, że nie płakał bez powodu (patrz: Nigdy nie płacze bez powodu)..

Czy można jednak się nie złościć? Myślę, że nie. Złość można ewentualnie tłumić czyli „złościć się wewnątrz”, co również nie jest korzystne ani dla nas ani dla innych..

Co zatem robić z tym uczuciem? Najważniejsze zdać sobie z niego sprawę (wtedy możemy coś zrobić, by było lepiej!) a następnie spróbować temu przeciwdziałać. Przede wszystkim odpocząć od dziecka. Choćby na godzinkę czy dwie i zrobić coś dla siebie, coś co sprawia nam przyjemność. Zaangażować męża, dziadków do spacerów z maluchem – korzyść dla wszystkich: silniejsze więzi dziecka z innymi członkami rodziny a dla mamy odpoczynek i możliwość nabrania nowych sił i radości do kontaktów z synkiem lub córką. 

No i świadomość, że inne mamy też się czasem złoszczą, również  na pewno pomaga (nie myślę już wtedy, że jestem najgorszą matką)….

Życzę dużo odpoczynku i uśmiechu wszystkim mamom