W 2001 r. zespół psychologów i genetyków z uniwersytetu oksfordzkiego opisał przypadek rodziny, która miała kłopoty z rozpoznawaniem głosek, rozumieniem zdań, a także nauką zasad gramatycznych. A ponieważ przypadłość była dziedziczna, po wykluczeniu wszystkich innych powodów zaczęto szukać przyczyny zaburzeń w genach. Po kilku latach udało się odnaleźć gen, znajdujący się w siódmym chromosomie, nazwany FOXP2.

Jednak – jak się okazało w dalszych badaniach – ten sam gen mają nie tylko ludzie, ale także zwierzęta. Co więcej, gen ten różni się u ludzi i niemówiących szympansów zaledwie dwoma aminokwasami. Naukowcy zatem zaczęli się zastanawiać, po co gen FOXP2 potrzebny jest nie tylko mówiącym ludziom, ale także nieśpiewającym ptakom a nawet nietoperzom. Na odkrycie funkcji genu naprowadziło ich umiejscowienie struktur w mózgu, za których rozwój jest odpowiedzialny, czy móżdżka i jądra podstawy.

Neuropsycholodzy od dawna wiedzą, że rozwój mowy przebiega równolegle z rozwojem ruchowym i jest z nim związany. Stąd zaskakujące wielu rodziców dyslektycznych dzieci leczenie przez gimnastykę. FOXP2 oprócz rozwoju procesów poznawczych i uczenia się kontroluje część odpowiedzialną za zachowanie równowagi i kontrolę ruchów. Zatem zwierzęta i ludzie z uszkodzonym genem mają nie tylko problemy z mową, ale przede wszystkim z poruszaniem się. Być może więc język ludzki to skutek uboczny działania FOXP2, którego ewolucja pozwoliła nam na większą precyzję ruchu i utrzymywanie równowagi na dwóch nogach.

Źródło: „Gazeta Wyborcza”
(e.)