Rzeźbiona kobieca sylwetka o wyeksponowanym biuście i absurdalnie wąskiej talii była absolutnym ideałem piękna przez długie lata. Setki kobiet kosztowała ona zdrowie – zasznurowana klatka piersiowa powodowała spłycenie oddechu, zasłabnięcia i omdlenia. Nie, kobiety nie były wówczas aż tak wrażliwe i eteryczne, tylko zwyczajnie osłabione bezwzględnym stelażem.

Ostatnie 3-4 żebra, pod wpływem ucisku fiszbin, odchylały się do środka, deformując narządy wewnętrzne, pękając i ulegając złamaniom. To z kolei powodowało krwotoki z organów, czyli, na owe czasy, zazwyczaj śmierć.

Za wyzwoliciela kobiecych ciał z gorsetów uchodzi Paul Poiret, który zaszokował ówczesne elegantki swoją pierwszą autorską kolekcją. Okazało się, że jego wizja bielizny znacząco odbiega od kanonów Belle Epoque – stroje w stylu empire wykluczały użycie gorsetów, które zastąpiono taśmami podtrzymującymi i unoszącymi piersi. Płeć piękna z chęcią na wiele dziesięcioleci odrzuciła krępujący element garderoby, udoskonalając stanik Poiret'a aż do dzisiejszej postaci.

Gorsety jednak nie zniknęły całkowicie – spektakularny powrót zapewnił im Jean Paul Gaultier, ubierając w charakterystyczną „zbroję” Madonnę w 1990 roku. O tym specyficznym elemencie garderoby nie daje zapomnieć także Christian Lacroix, który widzi w kobiecie tyle zmysłową lalkę, co drapieżnego torreadora. Współczesny gorset różni się jednak od swego protoplasty – wówczas ograniczał, dziś kusi.

Źródło: Serwis Moda.pl

(m.)